بیانیهٔ انجمن پادشاهی ایران – تندر در پاسداشت خیزش درفش کاویانی؛ آگاهی و بیداری نوین ایرانیان

فرزندان بزرگ آریابوم،

آنچه این روزها در پهنهٔ فضای مجازی و در دلِ میلیون‌ها ایرانی رخ داده، تنها یک واکنش احساسی به یک بی‌حرمتی رسانه‌ای نیست؛ این یک خیزش هویتی–سیاسیِ ژرف و بی‌سابقه است.

پرتاب سنگ به درفش کاویانی، در چشمِ مردم ایران نه یک «شوخی تلویزیونی»، که تعرض به شرافت تاریخی، ریشه‌های تمدنی، و حقِّ بی‌چون‌وچرای ملتی بزرگ برای بازگشت به بنیادهای ریشه ای خویش بود.

پاسخ تند، گسترده، پیوسته و کوبنده مردم نشان داد که درفش کاویانی دیگر یک نماد خاموش در کتاب‌ها نیست؛ آتشی است زنده در سینه‌ها، و پرچمی است برافراشته در میدانی سرشار از آگاهی.

این خیزش، گواه روشنِ یک دگرگونی تاریخی است:

جنبش‌هایی که پیش‌تر در خیابان‌های ایران رخ می‌دادند، هرچند شکوهمند و جان‌فشانانه بودند، اما بیشتر فریادِ اعتراض به وضعِ موجود به شمار می‌رفتند.

امروز اما، ملت ایران نه تنها «نه» به اشغال و تباهی می‌گوید، بلکه «آری» به آینده‌ای ریشه‌دار، ایرانی و پادشاهیِ ناب نیز فریاد می‌زند.

آن هم نه با فراخوان‌های مهندسی‌شده و زمان‌بندی‌شده، بلکه با خیزشی خودجوش، سراسری و برخاسته از ژرفای حافظهٔ تاریخی ملت، که همچون آتشی از زیر خاکستر سر برآورد و گفت چه میخواهد.

بی‌هیچ تردید، استمرار این موج درفش‌ کاویانی و هویت‌خواهی، نشانی دیگر از یک پیروزی بزرگ و شکوهمند حاصل سالها پاسداشت و مبارزه انجمن پادشاهی ایران در زنده کردن هویت نیاکانی است؛ که آخرین نمونه بارز آن کارزار بزرگ از مهسا تا کوروش بود که از رنج تا رستاخیز را به بار نشست.

درفش کاویانی امروز نه تنها نماد تاریخ، که نقشهٔ راه سیاستِ فردای ایران برای برقراری آیین ریشه ای کوروش بزرگ است؛ نشانه‌ای از ارادهٔ ملت برای بازگشت به آیین راستی، خرد و نیکی؛ و گامی استوار به سوی برپایی پادشاهی مزدایی در تختگاه کیانی.

در برابر این خیزشِ بزرگ، شکست فراخوان‌های نمایشی و بی‌ریشه‌ای که با پرچم‌های تحمیلی و بی‌پیوند با روانِ ایران عرضه شدند، خود بهترین داوری تاریخ بود.

فرزندان راستین ایران نشان دادند با زمان‌بندی‌های ساختگی و اشکال تقلیدی فریب نخورده و به میدان نمی‌آیند؛

مردم ایران از تبریز تا مکران با نمادِ راستین خویش به پا می‌خیزد و راه خویش را خود برمی‌گزیند.

ما، در انجمن پادشاهی ایران – تندر، این بیداری را با غرور و فروتنی همزمان پاس می‌داریم و به خود می بالیم.

غرور، از آن رو که ملت ما بار دیگر به ریشهٔ خود بازگشته و نشان داده است هنوز فرزندان کوروش و کاوه‌اند؛

و فروتنی، از آن رو که این راه، راهی دشوار و بزرگ است و پیروزی نهایی نزدیک است.

ایرانِ نو، از دلِ همین آگاهی زاده می‌شود.

درفش کاویانی امروز، پرچم یک قوم یا جناح نیست؛ پرچم آینده ایران است.

هر ایرانیِ آزاده، هر دلِ زخمی، هر جانِ امیدوار، جایگاه طبیعی خویش را زیر این درفش خواهد یافت؛ چرا که این پرچم، نه مولودِ قدرت‌های بیگانه، که فرزندِ راستینِ تاریخ ایران است.

پس این خیزش را نگه و پاس می داریم.

بگذارید این درفش ورجاوند، همچنان در کلام، در اندیشه و در میدان فرهنگ و اراده برافراشته بماند.

و بدانید: هیچ قدرتی، هیچ تبلیغی و هیچ اشغالی نمی‌تواند ملتی را که به ریشهٔ خویش بازگشته شکست دهد.

فرخنده باد اهتزاز درفش کاویانی

فرخنده باد بیداری ایرانی

فرخنده باد درخشش پادشاهی ایران

پاینده ایران

برقرار آیین ریشه ای

کوبنده تندر

انجمن پادشاهی ایران – تندر