مقدمه‌ای بر یوگای زرتشتی

تمرینات یوگایی و پرَنایام به خوانندگان مفهوم «دُم» یا «نفس معنوی» و حقیقت الهیِ این که شمارش نفس‌های ما در طبیعت از پیش مقدّر شده است، معرفی کرد. نشان داده شد که هرگونه تلاش برای دراز کردن، ادامه دادن یا افزایش چرخه‌ی نفس فرد، برای روح زرتشتی موجب پس‌روی معنوی می‌شود. یکی از دلایل اصلی ممنوعیت پرَنایام یا کنترل نفس یا طولانی‌کردن آن — که بخشی ذاتی از هاتا یوگا است — همین امر بود.

همچنین در آن مقاله مفهوم بسیار مهم «اوشْتان» یا نفس حیاتی معرفی گردید. هر انسان، همراه با اکسیژن مورد نیاز برای حیاتش، قسمتی از نفس پیامبرِ دین خود را نیز دریافت می‌کند. این اوشتان است که باعث می‌شود بخش‌های فراجسمانی و الهی بدن او به حیات و انجام وظائف خود بپردازد. مراسمی که نفس یک زرتشتی را به نفس پیامبر او، زرتشت، متصل می‌سازد «ناوجوت» نام دارد. عمل پرَنایام یا ذکر مناجات‌های ادیان دیگر، برای یک زرتشتی به معنای فقدان ایمان شناخته شده و موجب پس‌روی شدید روح می‌شود. اما انجام آساناهای یوگایی برای سلامت یا مقاصد درمانی، تا زمانی که با ذکر مناجات‌های بیگانه همراه نباشد، مجاز است.

آیا دین زرتشتی روش قانونی و معتبرِ کاهش مصرف نفس‌های محدود ما را دارد؟ چرا یک زرتشتی پارسی نباید از یک تکنیک معتبر برای طولانی‌تر کردن عمرش استفاده کند؟ استاد ما، بهرا‌مشاه ن. شروف، این اسرار را به شیوه‌ای بسیار ساده و قابل فهم افشا کرد. استاد ایشان گفت که مصرف «دُم»های محدودِ یک زرتشتی پارسی به هیچ وجه وابسته به تمرین یا کنترل نفس نیست. او افشا کرد که سوختن دُم (یا آنچه او آن را «شواس-و-شواس» نیز می‌نامید) فرآیندی مکانیکی نیست، بلکه فرآیندی معنوی است. هنگامی که یک پارسی فکر می‌کند، سخن می‌گوید یا کاری انجام می‌دهد که مطابق با اصول و قواعد دین است، مقدار بسیار کمتری دُم صرف می‌شود تا زمانی که همان فرد فکر کند، سخن بگوید یا کاری کند که با قواعد دین مخالف باشد.

با این حال، نسبت سنگینی این فرآیند زمانی برایم روشن شد که به ضبط یک سخنرانی قدیمیِ جهانگیر چینی‌والا گوش دادم. در آن سخنرانی، ایشان می‌گوید: زمانی که یک پارسی حقیقت می‌گوید، «۵ دُم» مصرف می‌شود. اما زمانی که همان فرد دروغ می‌گوید (در هر موضوعی، نه صرفاً دینی)، «۵۰ دُم» مصرف می‌شود! این نسبت فوق‌العاده بالا برای بسیاری از ما (از جمله خودِ من) چشم‌گشاست. از طریق این نسبت، راز طول عمر انسان نیز آشکار می‌گردد! البته این نمی‌تواند تنها عامل طول عمر باشد، ولی می‌تواند مسیر زندگی انسان را به‌طور چشم‌گیری تغییر دهد.

استاد شروف همچنین فاش کرد که مصرف دُم «بسیار» به وضعیت «آیپی» شخص وابسته است. همان‌طور که قبلاً دیدیم، بدن انسان از نه بخش تشکیل می‌شود — سه بخش جسمانی، سه بخش فرا‌جسمانی و سه بخش معنوی. سه بخشِ فرا‌جسمانی بدن — که «کهِرپ»، «اوشتان» و «توشی» نامیده می‌شوند — چند اینچ بیرون‌تر از بدن جسمانی واقع شده‌اند. این‌ها را به‌طور کلی «آیپی» می‌نامند: جوِّ لطیف پیرامون یک فرد. منطقه‌ی آیپی از بدن جسمانی تا دایره‌ای که وقتی یک نفر با دستانش روی کمر می‌ایستد پوشش می‌دهد، امتداد دارد. اگرچه این آیپی برای ما نامرئی است، اما به‌راحتی توسط جان‌های پیشرفته — از جمله برخی لاماهای تبت — دیده و خوانده می‌شود. چطور؟

مکتب علم خشنوم توضیح می‌دهد که هر اندیشه، سخن و کردارِ درونیِ ما، در سه جای طبیعت ثبت و ضبط می‌شود:

1. نخستین اثر و نقش بر زمینِ آن اندیشه، سخن یا کردار.

2. اثر دوم در آیپی ما.

3. اثر سوم: اگر فکر، سخن یا کردار خوبی باشد، در جنوب آسمانی «دادارِ گَهَن» ذخیره می‌شود؛ اگر بد باشد، در شمال آسمانی «آپَختَر» ثبت می‌گردد.

در طول سال‌ها، این ابرِ نقش‌ها شکل پیدا می‌کند. روح (روان) انسان پس از مرگ، در روز چهارم ورود به درگاه «چین‌وَت» این شکل را می‌بیند. بسته به سبک زندگی ما، این شکل می‌تواند دوشیزه‌ای زیبا یا جادوگری زشت باشد. در همین حال، اثر در آیپی نیز جمع می‌شود؛ بسته به سبک زندگی‌مان، آیپی می‌تواند با نقش‌های افکار، سخنان و کردارهای بدِ ما شدیداً آلوده شده باشد، یا می‌تواند با افکار، سخنان و کردارهای نیک ما درخشنده باشد. این است دلیل اینکه عکس‌های افراد پاک و مقدس معمولاً هاله‌ای در اطراف سرشان دارند — این هاله تجلّی آیپی بسیار پاک آن‌هاست — که اگرچه در افراد عادی نامرئی است، اما در افراد مقدس آن‌چنان قوی است که از جسمشان بیرون می‌زند و برای دیگران نیز قابل رؤیت است.

پس اصل بنیادی و انگیزه‌ی یوگای زرتشتی، تطهیر آیپی است. هنگامی که آیپی پاک، بدون آلودگی و درخشان باشد، چاکراها — ۱۶ مرکز انرژی معنوی که در بدن کهِرپ ما واقع‌اند — به‌خوبی کار می‌کنند. در تمام ساعات شبانه‌روز، «دولت الهی» اهورامزدا در راستای نجات آفرینش فعالیت می‌کند. این فعّالیّت الهی باعث نزول «آسِرِ روشنی» (برکات معنوی) بر این جهان می‌شود. هنگامی که چاکراهای یک شخص پاک و بی‌بار باشند، آسِرِ روشنی به‌راحتی توسط چاکراها جذب می‌شود، سپس در بدن فراجسمانی او پردازش می‌گردد و آنگاه به بدن جسمانی‌اش توزیع می‌شود. این انرژی معنوی است که مصرف دُمهای ما را کاهش می‌دهد و بدین‌وسیله زمان ما روی زمین را طولانی‌تر می‌سازد. به بیان کوتاه، آیپی پاک و درخشان کلیدِ زندگی طولانی، سالم و رضایت‌بخش است.

چگونه آیپی را پاک نگه داریم؟

روش بنیادی برای پاک‌سازی آیپی از رسوبات انباشته‌شده، برگزاریِ کامل و درستِ مراسمِ «کُستی» است. و این دقیقاً جایی است که مشکل آغاز می‌شود. انجامِ کُستی، آیینی عمیقاً معنوی، بسیار مراقبه‌ای و فوق‌العاده مهم است. لحظه‌ای است که ذهن ما باید از فرآیندهای روزمره دور شود و به اهورامزدا، پیامبر زرتشتی، و خُدا یا نیروی شخصیِ خود تمرکز کند. یک کُستیِ درست، کامل و با شور می‌تواند حتی بدترین گناهکار را به رستگاری برساند! اما پرسش این است: امروز چند نفر از ما می‌توانیم با دست روی قلب بگوییم که کُستی را به این شکل اجرا می‌کنیم؟ من صدها پارسی را می‌بینم که به «آگ‌یاری» می‌آیند و قبل از ورود به تالار «پادشاه صاحب» کُستی می‌بندند. بدون اغراق می‌توانم بگویم که ۹۹٪ از این اجراها مکانیکی‌اند، از شور و نیروی درونی تهی‌اند، و بعضی اوقات کاملاً نادرست! ما حرکات بازکردن و بستنِ کُستی را انجام می‌دهیم، اما ذهن‌مان جای دیگری است. می‌توانم صفحات زیادی درباره‌ی چگونگی انجام اشتباهِ کُستی بنویسم، اما زمان‌مان را می‌گیرم — و زمان شما را — و بهتر است بگویم چگونه کُستی را درست انجام دهیم.

خوانندگان عزیز، کُستی، بلوک سازنده‌ی اساسیِ پیشرفت معنوی ماست. روح هزاران تولد به‌خود می‌بیند تا حق الهی بپوشیدنِ «سُدْرِه» را بیابد! ما آن تعدادِ معدودیم! با این‌حال ما این نعمت بزرگ الهی را که پیامبر و خالق‌مان به ما داده‌اند، هدر می‌دهیم. مردم از مدیتیشن و کلاس‌های هنر زندگی سخن می‌گویند. برای یک پارسی، «هنر بستنِ کُستی» عالی‌ترین و ساده‌ترین راه است برای داشتنِ گفتگوِ یک به یک با خالقش و پیامبرش! این عمیق‌ترین مدیتیشن است و می‌تواند ذهن ما را مستقیماً به پایِ خالق‌مان ببرد! اما ما باید بیاموزیم آن را درست و کامل انجام دهیم. استادِ عزیزمان روش را به ما نشان داده و در پست بعدی آن را تحلیل خواهیم کرد.