انجمن پادشاهی ایران تندر انجمن پادشاهی ایران
آیین کُستی با مراسمی آغاز میشود که «پدیاب» (Padyab) نام دارد — واژهای که در اصل به معنای «ریختن آب بر روی بدن» است، یعنی تطهیر بخشهای آشکار بدن با آب چاه پاک و طبیعی.
روش درست انجام پدیاب
کاسهای مسی (کاراسیا) را که از آب چاه پر شده است، در دست چپ بگیرید. سپس در حالیکه میگویید:
«خشنوتره اهوره مزداو، اَشِم وَهو» (Khshnaothra Ahurahe Mazdao, Ashem Vohu 1)،
به درون کاراسیا بنگرید و نگاه خود را با آب درون آن تلاقی دهید.
اکنون دست راست را از آرنج تا نوک انگشتان بشویید، سپس همین کار را برای دست چپ انجام دهید (در این مرحله کاراسیا در دست راست گرفته میشود). پس از آن، کمی از آب را در کف دست ریخته، سه بار دهان را بشویید و غرغره کنید، بیآنکه آب را ببلعید.
سپس صورت را شسته و پشت گردن و پشت گوشها را نیز پاک کنید. بعد پاهای برهنه را (نخست پای راست، سپس چپ) از قوزک تا نوک انگشتان، از بالا به پایین بشویید و هر دو سطح پا — روی و کف — را پاک نمایید. در پایان، دستی را که برای شستن پاها به کار رفته است دوباره بشویید.
نکته: در مورد زنان، ترتیب شستن اعضا همیشه برعکس است — یعنی ابتدا سمت چپ و سپس سمت راست.
در هنگام خواندن فرمول بالا، باید این میترا (اندیشهی روحانی) را در ذهن بگذرانید:
«باشد که شش فِرَدو (Frado) — نیروهای ایزدیِ تطهیر و پاککنندگی که در این آب پاک نهفتهاند — مرا در پاکسازی آیپی (Aipi) یاری دهند و درخشندگی خورَهام (Khoreh) را بیفزایند.»
راز و معنای باطنی پدیاب
آب، شناختهشدهترین عامل پاکی در جهان است؛ اما استاد ما، اُستاد بهرامشاه نریوجی شروف، آشکار ساخت که در پسِ خاصیت فیزیکی آب، نیروهای روحانی عظیمی نهفتهاند که در اوستا «فِرَدو» (Frado) نامیده میشوند.
در نیایش آبان (Avan Nyaesh) از شش گونه فِرَدو یاد شده است: ادُو، وَنتوو، گِتھو، خشتو، زَنتو و دَنگهو فِرَدو. هر یک از این شش نیرو، کارکردی ویژه دارند — از پاککنندگی و حلکنندگی گرفته تا فرو نشاندن تشنگی.
هنگامی که فرد مومن پدیاب را انجام میدهد و میگوید «خشنوتره اهوره مزداو، اشم وهُو»، باید به آب درون کاراسیا بنگرد. حدود ۷۰ درصد بدن انسان از آب تشکیل شده است، و چشم نیز تقریباً سراسر از مایع آبگونه ساخته شده است. این مایع درون چشم، نیروی خاصی از نوع وَنتوو فِرَدو را ساطع میکند — نیرویی که توان تطهیر دارد.
در نتیجه، هنگامی که چشم در حال ذکر منترای اوستایی به آب مینگرد، موجی از انرژی فِرَدو به درون آب میفرستد. این نیرو، سایر فِرَدوهای موجود در آب را بیدار و فعال میسازد و آب را با انرژیهای پاککنندهی عظیمی «شارژ» میکند. این همان آبی است که در ادامهی مراسم پدیاب برای شستوشو بهکار میرود.
ارتباط آیین پدیاب با مراسم نیرنگدین
کسانی که سعادت حضور در مراسم نیرنگدین را داشتهاند، معنای این انرژی را بهخوبی درمییابند. در این آیین که هجده روز به طول میانجامد، دو ظرف بزرگ مسی (کهارنا) در کنار آتش مقدس قرار داده میشود: یکی پر از آب چاه و دیگری از ادرار گاو نرِ مخصوص (وارسیجی). در طول مراسم، موبدان بارها دست خود را بر فراز آتش میبرند تا آن را پاک سازند، سپس با ذکر منترای خاص، درون کهارنا مینگرند.
این نگاه همراه با نیایش، نیروی خلوص روحانیِ جمعشده در وجود آنان (که خوب نام دارد) را از چشمانشان به درون مایع منتقل میکند — نیرویی که از مسیر انرژیهای فِرَدو جریان مییابد. همین فرآیند است که ادرار وارسیجی را به «نیرنگ» مقدس بدل میسازد، مایعی که تا سالها فاسد نمیشود و در آیینهای تطهیر (نَهَن) پیش از نوجوت و ازدواج به کار میرود.
اهمیت استفاده از آب چاه
اُستاد شروف هشدار دادند که انرژیهای فِرَدو تنها در آب طبیعی و روان وجود دارند و در آبهای لولهکشیشده از میان لولههای فلزی از بین میروند. اصطکاک ناشی از عبور آب در لولهها، سبب از بین رفتن فِرَدوها میشود. از این روست که در همهی آتشکدهها، چاه وجود دارد و آب برای مراسم دینی باید حتماً با دست از چاه کشیده شود.
اما امروزه، بسیاری از چاههای مقدس بهدلیل نشت فاضلاب شهری، ریختن گل و خوراکی توسط برخی مردم ناآگاه، یا نرسیدن نور خورشید، آلوده شدهاند. حتی نبودِ جریان منظم آب در چاه، سبب فساد آن میشود. ازاینرو، بر هیئتامنا و موبدان واجب است که در پاکسازی این چاهها کوشش کنند.
در خانه، بهدست آوردن آب چاه برای پدیاب تقریباً ناممکن است؛ تنها در مناطقی مانند «بهرامباغ»، هنوز برخی پارسیان از آب چاه آتشکده استفاده میکنند و آن را در ظرف مسی برای پدیاب نگاه میدارند. با این حال، انجام پدیاب در هنگام حضور در آتشکده کاری ممکن و ضروری است.
آثار جسمانی و روحانی پدیاب
آیین پدیاب تنها شستوشوی ظاهری نیست. نیروهای فِرَدو در آب، آلودگیهای روحی و انرژیهای تیره را که به سطح پوست چسبیدهاند، میزدایند.
همچنین، استاد شروف توضیح دادند که در همهی موجودات، نیرویی روحانی وجود دارد:
-
نیروی اهورامزدا را نیرو (Niru) مینامند،
-
نیروی امشاسپندان و یزدانان را اَوَج (Aoj)،
-
نیروی ویژهی سروش ایزد را تَگی (Tagi)،
-
و نیروی نهفته در انسان را زور (Zor).
در انسان، این نیروی زور معمولاً در کالبدهای غیرمادی — کِهرپ، اوِشتان و تِویشی — به حالت خفته است. آیین پدیاب، این نیروی نهفته را بیدار میکند و جریان آن را از بدن لطیف به بدن مادی میفرستد. در نتیجه، اندامهای بدن فعالتر میشوند و زندگی انسان بهطور مشروع و دینی نیرو و دوام میگیرد.
نتیجه
همانگونه که در نوشتههای پیشین دیدیم، اجرای کُستی نوعی گفتوگوی شخصی با اهورامزداست. پیش از آنکه به درگاه او نیایش کنیم، باید خود را هم از نظر جسمی و هم روحی پاک سازیم، و این وظیفه را آیین پدیاب بر عهده دارد. پس از پایان پدیاب، باید اعضای شستهشده را با حولهی کوچک خشک کرد، و سپس آیین کُستی را آغاز نمود.
ای دوستان، بارها گفتهام و باز میگویم: هرآنچه برای رشد روحانی نیاز داریم، در همین دین درخشانمان نهفته است. ما نیازی به جستوجوی بیرونی نداریم، بلکه به دانش و ایمان برای بهکاربستن آن نیاز داریم.
در هفتم ژوئیه ۱۹۲۷ (۱۳۰۶ خورشیدی)، استاد ما بهرامشاه نریوجی شروف، این جهان را ترک گفت — و اکنون در سالگرد درگذشت او، یاد میکنیم از مردی که ما را به راه رستگاری بازگرداند و شکوه و ژرفای دین زرتشت را بر ما آشکار ساخت. هزاران درود بر روان پاک او، دهها هزار درود بر استادان پنهانِ دماوند، و میلیونها درود بر پیامبر والایمان، اَشَو زرتشت، که این دین باشکوه و راه رهایی را به ما بخشید.
باشد که ما نیز از این فرصت بهره بریم و عمر خود را در پیوند با راستی، نیکی و رستگاری بگذرانیم — نه در دلبستگی به امور گذرا و دنیوی.
